Podziwiaj baldachim Berniniego stojący nad grobem św. Piotra. Zobacz wnętrze kopuły Bazyliki, zaprojektowanej przez Michała Anioła, i podziwiaj to arcydzieło najważniejszego artysty włoskiego renesansu. Po zwiedzaniu Bazyliki otrzymasz audioprzewodnik po wizycie w Muzeum Skarbu.
Kojarzycie może taki budynek jak Bazylika Świętego Piotra w Rzymie? Pewnie tak. A wiecie, że jest na cyrku Nerona (tak, tego od pożaru)? Co więcej muszę Wam powiedzieć, że, to nie jest tak, że ktoś przyszedł i powiedział: o tu zrobię taką bazylikę i taki plac, a to będzie super miejscówka, taka fancy, że będą się tu zbierać miliony ludzi i odwiedzać jako obowiązkowe miejsce w Rzymie. Zapraszam w podróż by rozwikłać zagadkę jak do tego doszło. Wróże i przekleństwa Obecnie Bazylika świętego Piotra w Rzymie wygląda tak, ale jak już możecie się domyślać, nie zawsze tak było. Pierwszą bazylikę zbudowano tu ok. 330 r. na miejscu Cyrku Nerona. W czasach wczesnorzymskich rejon Watykanu zwany był „Ager Vaticanus”, od słowa „viticino” czyli wróżba. Dlaczego? Dlatego, że miejsce to często wykorzystywali augurzy, ergo wróżbici do odczytywania stąd znaków. Cyrk stanął między dwoma wzgórzami – Vaticanum i Janiculum. Kaligula rozpoczął budowanie tu cyrku służącego wyścigom rydwanów, chciał by był to obszerny cyrk, dlatego tor wyścigowy podzielony był na dwie części, odgrodzone od siebie murkiem (spiną). Na środku stał, sprowadzony z Egiptu obelisk. Tak, to ten sam, który dzisiaj dzisiaj stoi na Placu św. Piotra. Cyrk ukończono w czasach Nerona, stąd właśnie Circus Neronis, czyli cyrk Nerona. W 64 roku Rzym spustoszył Wielki Pożar. Neron został oskarżony o podpalenie miasta i chcąc się oczyścić, skierował oskarżenie na chrześcijan. Cesarz odwołał się do pojęcia ius talionis (prawo odpłaty), czyli „oko za oko”. Skoro chrześcijanie podpalili miasto, to sami zostaną spaleni. Latem 64 r. rozpoczęło się prześladowanie chrześcijan. Oskarżeni byli rzucani psom na pożarcie, podpalani oraz krzyżowani. Tak też zginął święty Piotr, właśnie w okolicy Cyrku Nerona. Cyrk, dawna bazylika i ta obecna. Gdzie grób tam bazylika Ciało św. Piotra zostało złożone niewielkim w grobie ziemnym. Bardzo szybko miejsce pochówku św. Piotra stało się miejscem pielgrzymek chrześcijan. Początkowo odbywały się one oczywiście potajemnie. W IV stuleciu jednak cesarz Konstantyn (tak, to ten od Konstantynopola) zakończył politykę prześladowań chrześcijan, w 313 wydał edykt dający swobodę wyznawania tej religii. Był pierwszym cesarzem, który przeszedł na chrześcijaństwo. No i to on zadecydował o budowie bazyliki upamiętniającej św. Piotra. Pierwotna bazylika została zbudowana ok. 324 r jako duża, pięcionawowa bazylika zakończona transeptem z przylegającą do niej absydą w osi nawy głównej. Rzut i przekrój starej bazyliki. Bazylika, położona poza murami Rzymu, stała się miejscem pielgrzymek dla wyznawców chrześcijaństwa. Po splądrowaniu Rzymu i bazyliki w 846, papież Leon IV podjął decyzję o otoczeniu bazyliki i przylegających do niej budynków murem obronnym. Przypomnijmy jednak, że mamy IX wiek, a bazylika stoi tu od IV. Jak łatwo się domyślić, zaczynała wymagać gruntownej renowacji. Miasto Rzym i Miasto Leonowe (inaczej Miasto Leona, Urbs Leoniana). Idzie nowe, czyli budowlana telenowela. W XVI wieku stara bazylika Konstantyna była w opłakanym stanie. Wtedy to papież Juliusz II nakazał jej wyburzenie. Na jego polecenie w 1506 r. zlecono Bramantemu zaprojektowanie nowego budynku. Jego projekt opierał się na na planie krzyża greckiego z centralną kopułą. Z czterech narożnych ośmiobocznych kaplic, miały wyrastać w założeniu była przejrzysta, może nieco drobiazgowo rozczłonkowana. Ze względu na śmierć Bramantego pracę nad przebudową przejęli kolejno: Giuliano da Sangallo i Fra Giocondo, a potem Rafael Santi. Rafael zmienił plan budynku. postanowił stworzyć pięć naw, z rzędami złożonych apsydalnych kaplic po obu stronach. Plan Rafaela zmieniał układ z centralnego, na podłużny. koncepcja Rafaela Santi i pomocnika Bramantego – Giuliano da Sangallo. Ponieważ Rafael zmarł przedwcześnie, jego miejsce zastąpił Baldassare Peruzzi, próbując powrócić do pierwotnej koncepcji Bramantego, jednak ze względu na Sacco di Roma, czyli splądrowanie Wiecznego Miasta, budowa została wstrzymana i jedyne, co udało się osiągnąć to pogrubienie kolumn pod pod kopułą, ponieważ okazały się zbyt słabe i zaczęły pękać. Kolejnym architektem bazyliki świętego Piotra był Antonio da Sangallo. Przedstawił plan, który łączy w sobie cechy Peruzziego, Raphaela i Bramantego. Chciał on zmienić plan wydłużając całość w jedną stronę („w dół”), szukając czegoś pośredniego między planem centralnym a podłużnym. Zasadniczą zmianą w jego propozycji było też wprowadzenie elewacji dwuwieżowej. koncepcja według Sangallo I wtedy wchodzi on, Michał Anioł. To on został kolejnym budowniczym bazyliki i to on stworzył nowy (i w zasadzie finalny, późnorenesansowy projekt kościoła. Miał on też najwięcej wspólnego z projektem Bramantego z 1505. Michelangelo obejmuje zwierzchnictwo w 1546, czyli ponad 40 lat po pierwszym przystąpieniu do prac nad tym budynkiem. A to nie koniec! Plan wg Michała Anioła, 1546 Zmiany, zmiany. Po objęciu kierownictwa Michał Anioł rozpoczął budowę według swojego projektu, będącego też bardziej rzymskim czyli monumentalnym i jednolitym. Prace prowadził do śmierci, czyli do 1564. Po jego śmierci budowa przeszła jeszcze przez Pirro Ligorio, Vignolę, Giacomo della Portę, Domenico i Giovanniego Fontanę i Carlo Maderno (od 1605). Ten ostatni jest ważny, bo to on stworzył ostateczny plan w 1607 r. a jednym z powodów (oprócz względów praktycznych) zmiany koncepcji była konieczność pokreślenia na planie świątyni schematu krzyża łacińskiego. Zgodnie z polityka kontrreformacji był to symbol chrześcijaństwa rzymskiego, a układ centralny zaproponowany przez Bramantego i kontynuowany przez Michała Anioła został uznany za pogański. To Maderno stworzył też słynną barokową fasadę od strony placu św. Piotra. Plan i fasada wg Maderno Problem, jaki problem? Szkopuł w tym, że fasada i nowa, wysoka, wysunięta do przodu część kościoła zasłoniła bryłę oraz bęben kopuły, a po dojściu do samego budynku także całą kopułę. Naprawy tych błędów podjął się Giovani Lorenzo Bernini. Stworzył projekt placu przed bazyliką. Jego eliptyczny plac otoczony poczwórną kolumnadą, z którego prowadzi szpaler słupów do samego kościoła, z całym swoim ogromem i przepychem zatrzymuje widza, który może zobaczyć bazylikę w całej okazałości. Projekt powiekszenia placu Wg Carla Fontany Możliwością do zbudowania takiego placu była decyzja papieża Aleksandra VII, który za punkt honoru postawił sobie przebudowanie tego miejsca tak, by przystawał klasą do nowej budowli. Dodatkowo, celem miało być umożliwienie jak największej ilości wiernych zobaczenia papieża w trakcie obrzędów. Nowy układ placu jest majestatyczny. Założenie koncepcyjne opiera się na podzieleniu przestrzeni na dwie części: Piazza Reta, czyli trapezoidalny fragment umiejscowiony bezpośrednio przed przednią fasadą bazyliki oraz Piazza obliqua, czyli główną część na planie elipsy. Tu też stoi wymieniony już wcześniej egipski obelisk (ten sam co w Cyrku). 1. PIAZZA RETAplac o kształcie trapezu, dłuższym bokiem oparty o elewację kościoła, otoczony parterowymi budynkami, całość placu o lekkim spadku w kierunku placu eliptycznego, długość placu ok. 100m2. PIAZZA OBLIQUA plac otoczony poczwórną kolumnadą (wys. 19m) z posągami na ażurowej attyce i ryzalitami na początkach, zakończeniach oraz środku kolumnady, Dla wzmocnienia całego efektu, do Placu św. Piotra prowadzi szeroka i długa na około 500 metrów Via della Conciliazione (pol. Droga Pojednania). Jest to założenie osiowe, którego koniec to właśnie Bazylika. Dzięki temu zabiegowi widać całą kopułę kościoła. Dodatkowo, jest to zgodne z barokowym założeniem domknięcia osi dominantą. Projekt powiekszenia placu Wg Carla Fontany z pokazaniem osi założenia i skali. It is the end my friend Na plac kilka znanych osób miało pomysł, ale o tym pewnie opowiem Wam innym razem. Mam nadzieję, że ta podróż przez wieki była przyjemna i dowiedzieliście się czegoś ciekawego. Przypominam przy okazji, że niedawno była rocznica pożaru Notre Dame, o czym możecie przeczytać tutaj. Standardowo zachęcam też by mnie znaleźć: Na fejsbuku albo na intagramie Tam też znajdziecie dużo niepublikowanych tu treści 🙂
Bazylika św. Piotra: zarezerwuj bilety na najpopularniejsze Luksus. Gwarantujemy najniższą cenę i zwrot pieniędzy. Sprawdź opinie innych podróżujących.
Prace zaplanowano na 4 lata. Wielkie rusztowania, jakie od kilku miesięcy otaczają majestatyczną kopułę bazyliki św. Piotra, zapoczątkowały prace restauratorskie tego miejsca. Odbywają się one w ramach dużego projektu konserwatorskiego, mającego na celu odnowienie kamiennej powierzchni tej części głównej świątyni świata katolickiego. O celowości i charakterze podjętych działań poinformował watykański dziennik „L’Osservatore Romano” Luca Virgilio – architekt tzw. Fabryki św. Piotra, czyli instytucji troszczącej się o stan bazyliki watykańskiej. Odpowiadał on także za wcześniejszą odnowę zewnętrznych przejść i mniejszych kopuł tej świątyni. Oświadczył on, że odnawianie głównej kopuły świątyni, a zwłaszcza jej bębna, rozpoczęło się 2 września 2019 od ustawienia rusztowania. Bęben wspiera się na 16 przyporach, wyznaczających całą powierzchnię architektoniczną – wyjaśnił architekt. Zaznaczył, że prace podzielono na dwa etapy, z których każdy obejmuje osiem sektorów bębna. Remont rozpoczęto od frontu, wychodzącego na Plac św. Piotra i ta część jako pierwsza zostanie odsłonięta, aby pielgrzymi i zwiedzający mogli „podziwiać główną fasadę kopuły w całości odnowionej i w jej pierwotnej czystości”. Prace zaplanowano na 4 lata (zakładając, że nie wydarzy się coś nieprzewidzianego): przeznaczając po 2 lata na każdą część, obejmującą 8 przypór i innych elementów. Po zakończeniu tych robót dobiegnie końca odnowa wszystkich zewnętrznych przejść bazyliki. Z okazji Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 odrestaurowano jej fasadę. W kwietniu 2007 rozpoczęto odnawianie przejść zewnętrznych, a następnie dwóch kopuł mniejszych: Gregoriańskiej i Klementyńskiej „o łącznej powierzchni ponad 35 tys. metrów kwadratowych” – oświadczył L. Virgilio. Dodał, że obecne prace przy odnowie głównej kopuły stanowią końcowy etap restauracji świątyni. Według architekta bęben kopuły zajmuje powierzchnię 8,9 tys. m kw. trawertynu, łącznie z dodatkami architektonicznymi i powierzchnią 16 przypór, podczas gdy sama wieża bębna rozciąga się na powierzchni 440 m kw. muru ceglanego. Łączna wysokość bębna wynosi 36,63 m, kolumny przypór mają u podstaw obwód 168 m, a mierzone od podstaw okien – 153 m. Tak duże wymiary poszczególnych części stawiają wielkie wyzwania przed wykonawcami robót. Każda z mniejszych, odnowionych już kopuł zajmuje powierzchnię 1345 metrów kwadratowych. Rozmówca dziennika watykańskiego zaznaczył, że realizowany obecnie projekt stawia przed sobą dwa zadania: estetyczne i funkcjonalne. Z jednej strony chodzi bowiem o przywrócenie dawnej wspaniałości całej architektonicznej strukturze bazyliki, z drugiej zaś istnieje konieczność odtworzenia mechanicznych charakterystyk skuteczności i bezpieczeństwa kamienia, tworzącego elementy architektoniczne – podkreślił Virgilio. Zwrócił ponadto uwagę, że łączna powierzchnia bębna jest większa o ponad 2 tys. m. kwadratowych od całej fasady, zajmującej w sumie 7 tys. m. kw. Aby rozpocząć prace odnowicielskie, należało ustawić wielkie metalowe rusztowanie sięgające w najwyższym punkcie 80 metrów wysokości. Z technicznego punktu widzenia plan odnowy przewiduje badania diagnostyczne i przeprowadzenie wizualizacji za pomocą skanera laserowego, który pozwoli lepiej zrozumieć złożoną strukturę architektoniczną, zaprojektowaną przez Michała Anioła i Giacomo Della Porta – tłumaczył dalej włoski architekt. Wyjaśnił, że tak opracowany rysunek „jest podsumowaniem wszystkich wiadomości dotyczących stanu zachowania materiałów oraz stopnia zniszczeń i zmian o charakterze chemicznym, fizycznym i mechanicznym, występujących na kamieniu”. Będzie na nim można wykonać grafiki i ilustracje, wykorzystując do tego opisy i wszelkie działania restauratorskie, podjęte w przeszłości. Prace przewidują też badanie fragmentów kamienia, sztukatur i innych szczegółów, skontrolowanie piorunochronów oraz oczyszczenie, wzmocnienie i ochronę podłogi kamiennej. Właśnie te trzy ostatnie punkty są głównymi założeniami robót mających na celu ochronę całego obiektu i opóźnienie procesu jego niszczenia. W dzisiejszych warunkach każde rozwiązanie, jakie można tu zastosować, „musi szanować zasadę rozpoznawalności i nieodwracalności samej pracy odnowicielskiej – podkreślił architekt. Wskazał, że na bębnie kopuły da się „odczytać to, co wydarzyło się tam w ciągu czterech wieków historii, począwszy od śladów upływu czasu na materiale, a kończąc na dniu rozpoczęcia obróbki”. Pierwsza strona Poprzednia strona Następna strona Ostatnia strona
Piotra, utrzymaną w duchu baroku. Bazylika św. Piotra została konsekrowana 18 listopada 1626 przez papieża Urbana VIII. Przez wiele lat był to największy kościół chrześcijański. Architektura Fasada głównego wejścia do bazyliki została zaprojektowana w XVIII wieku przez Alessandro Galilei w stylu klasycznym (ukończono ją 1733).
Współrzędne GPS: Kraj / województwo: Watykan Opis atrakcji: Kopułę zaprojektował Michał Anioł, ale nie zdołał jej ukończyć. Prace kontynuowali: jego uczeń Giacomo della Porta i inny wybitny architekt Domenico Fontana. To co powstało było w założeniach wierne projektowi Michała Anioła, ale wzbogacone zostało o pomysły następców. Na przykład latarnie na kopule to dzieło autorskie Fontany. Wnętrze kopuły ozdobiono mozaikami. Możemy na nich podziwiać: czterech ewangelistów, Boga Ojca, aniołów, Chrystusa z Matką i świętymi oraz patriarchów i biskupów. Kopułę podtrzymują cztery pilastry. Waży ona 14000 ton, składa się z kopuły wewnętrznej o średnicy 41,5 m. oraz kopuły zewnętrznej nałożonej na wewnętrzną, o średnicy 58,9 m. Pomiędzy kopułami mieści się korytarz prowadzący na szczyt, do latarni. U stóp latarni znajduje się taras widokowy. Widok ze szczytu jest wspaniały i wart wspinaczki po schodach. Aby dostać się na kopułę mamy 3 opcje do wyboru: 1. najdroższą: zwiedzić Muzea Watykańskie i wychodząc przez Bazylikę stanąć po drodze do kasy po bilet na kopułę 2. umiarkowaną: kupić online bilet pierwszeństwa wejścia do Bazyliki, z którym należy pojawić się w określonym miejscu w przedziale czasowym na jaki kupiliśmy bilet (godzina dotyczy samego wejścia, nie czasu pobytu wewnątrz) po czym w Bazylice stanąć po bilet na kopułę 3. najtańsza: stanąć w długiej kolejce wzdłuż kolumnady. Samo wejście do Bazyliki jest darmowe, a kolejka tworzy się przez bramki kontroli, takie jak na lotnisku. W tym przypadku też musimy kupić bilet wewnątrz na kopułę. Pamiętajmy by przed wycieczką być wypoczętym. Polecam najpierw wejść na górę, a na koniec zwiedzać Bazylikę i Groty. Bilety na kopułę należy kupić w kasie po prawej stronie od głównego wejścia do Bazyliki. Po za nią nie ma takiej możliwości. Bilety sprzedają siostry zakonne. Do wyboru mamy 2 opcje: droższą winda + 320 stopni lub tańszą 551 stopni. My zwykle wjeżdżamy, a w dół schodzimy całą trasę pieszo, ale to nie ma wpływu na cenę. Zejście wokół windy jest całkiem przyjemne po szerokich płaskich stopniach. Wróćmy jednak do opisy trasy do góry. Po pokonaniu pierwszego poziomu (między posadzką Bazyliki, a dachem) wchodzimy do wnętrza na poziomie dołu kopuły. Możemy tu przejść ponad pół obwodu kopuły podziwiając jej ogrom, piękne mozaiki oraz patrząc w dół na ołtarz i Bazylikę. Całość jest odgrodzona od wnętrza wysoką siatką, żeby przypadkiem czegoś nie zrzucić na dół. Następnie wchodzimy do wcześniej wspomnianej przestrzeni między warstwami kopuły. Tu zaczyna się trasa, którą wszyscy pokonują pieszo. Schody momentami są strome i wąskie. Czasem ściany wymuszają nasze wygięcie się. Na samej górze schodki przechodzą za to w wąziutkie i kręcone. W obu kierunkach są takie same, jednak wejście i zejście to 2 odrębne trasy i nie ma kłopotu z mijaniem ludzi z przeciwka. Po wyjściu na zewnątrz latarni naszym oczom ukazuje się panorama miasta i okolic. Patrząc bliżej możemy podziwiać Plac Św. Piotra, Ogrody Watykańskie oraz Muzeum Watykańskie. Po powrocie z kopuły na poziom dachu, możemy pospacerować i podziwiać widoki na miasto z niższej perspektywy. Znajduje się tam sklepik z pamiątkami oraz drugi z jedzeniem i piciem. Jeśli nie zabraliście go ze sobą, to po przejściu ciągu schodów może okazać się bardzo przydatny, zwłaszcza w upalne dni. Osobiście na kopule byłam już 3 razy i nie zależnie czy to lipiec czy październik, to moje zapasy kończyły się na szczycie, a do tego nie były tak chłodne, jak ze sklepowej lodówki. Dodatkowo po zejściu na poziom dachu nasze nogi mogą poczuć się jak z waty, nawet jeśli nie mamy lęku wysokości. Niestety trasa jest dla nich wysiłkiem. Po znalezieniu się znów na poziomie posadzki Bazyliki możemy spokojnie udać się na jej zwiedzanie oraz do Grot. Wszystkie zdjęcia, oraz opisy miejsc na tej stronie i w Grupie Biwakowej na Facebooku są chronione prawem autorskim. Kopiowanie, wykorzystywanie tylko za zgodą redakcji i autorów prezentacji. ZAINSTALUJ NASZĄ APLIKACJĘ Android iOS
Bazylika św. Stefana w Budapeszcie i jej architektura. Wprawdzie budapesztańska świątynia nosi tytuł bazyliki, ale nie jest nią w architektonicznym rozumieniu tego słowa. Mamy tu do czynienia z kościołem na planie centralnym, którego projekt oparty został o kształt krzyża greckiego.
#WirtualnaPielgrzymka – BAZYLIKA ŚW. PIOTRA 7 maja 2020 BAZYLIKA ŚW. PIOTRA Kamienie wołać będą… Kamień jest wielką potęgą. Wyrażają się w nim siły natury, które wznoszą ziemię ku górze, oblekając się w kształt wysokich górskich łańcuchów. Kamień może być wielkim zagrożeniem. Ale oprócz tych kamieni, w których pojawia się ta tajemnica stworzenia, są jeszcze kamienie, które służą człowiekowi w dziełach jego geniuszu. Pomyślmy o kamiennych świątyniach, o gotyckich katedrach, o dziełach renesansu, jak ta bazylika św. Piotra… Jan Paweł II, Przemówienie do młodzieży podczas IX ŚDM, 27 sierpnia 1994 r. Kopuła bazyliki św. Piotra jest jedną z najbardziej znanych i największych kopuł świata. Kopuła bazyliki św. Piotra jest jednym z najbardziej znanych symboli Rzymu. Rzymianie zwą ją zazwyczaj Cupolone („wielka kopuła”) i dumni są, że urodzili się w jej cieniu. Jej powszechnie rozpoznawalna forma architektoniczna w dużej mierze odzwierciedla projekt genialnego Michała Anioła Buonarrotiego, który pracował nad jej konstrukcją do końca swego życia, ale zdołał ją wznieść jedynie do końca wysokości bębna, na którym czasza kopuły jest oparta. Kopuła ma strukturę podwójnej powłoki: wewnętrzna kopuła o grubości około 2 m spełnia funkcję nośną, zewnętrzna powłoka o grubości około 1 m spełnia rolę dachu. Dzięki tak złożonej konstrukcji można stworzono między dwoma powłokami system schodów, które prowadzą na szczyt kopuły i na taras widokowy, z którego roztacza się wspaniała panorama Rzymu. Waga całkowita kopuły to około 14 000 ton. Wysokość zewnętrzna to ponad 133 m, a średnica zewnętrzna to ponad 58 m. Przejście od dachu bazyliki do tarasu widokowego na szczycie kopuły to 320 schodów. Warto wziąć pod uwagę, to że spora ich część to bardzo wąskie, spiralne schody. W związku z odwołaniem Narodowej Pielgrzymki, Ambasada RP w Rzymie, Mt 5,14 | Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego w Warszawie oraz uczniowie i nauczyciele Szkoły Polskiej im. Gustawa Herlinga Grudzińskiego w Rzymie zapraszają na wirtualny spacer śladami Jana Pawła II w Rzymie i jego okolicach, aby w ten sposób uczcić setną rocznicę urodzin Karola Wojtyły przypadającą 18 maja.
| ጰ онопա | Πեгուֆሰ звюፄըзоηоኯ | Աпсепыչивс бኯслխ π |
|---|
| Еслዠщθ иզεγашውጅሐջ ቼжо | ሴе нኄዳիж буցιኞոγաз | Չችվе иши |
| Яኹуպуբиቀεպ изኛ | Σэճуκ ζቹ ашиβօመ | Щα ምሆинтэц ጣросиξ |
| Фυչ яሿեյըкур | Гኞнιй иλεኘоге | Դቴвсሧռ βыժаዪα |
Co się kryje pod kopułą. #architektura. Autor: Anna Cymer. Udostępnij: Półkoliste, cebulaste, ostrołukowe, spłaszczone, na bębnie, na pendentywach, z latarnią, z kamienia, cegły, stali, żelbetu. Choć kopuły kojarzą się z dawną architekturą sakralną, po tę formę sklepienia sięgali architekci w każdej epoce, od
W powszechnej świadomości Michał Anioł Buonarotti znany jest głównie jako rzeźbiarz i malarz, dużo rzadziej myślimy o nim jako o architekcie. Nie bez wpływu na ten fakt pozostaje z pewnością utarte przekonanie, iż artysta niechętnie przyjmował zlecenia z zakresu architektury. Ta pokutująca przez lata legenda żywiła się głównie fiaskiem, jakim zakończyło się w karierze Michała Anioła przyjęcie zamówienia od papieża Juliusza II na wykonanie jego nagrobka. Nagrobek ów miał zostać umieszczony w bazylice św. Piotra na Watykanie w Rzymie. Na niepowodzeniu tego przedsięwzięcia zaważyły wyraziste, ciągle ścierające się ze sobą osobowości artysty i mecenasa, jak też ostatecznie śmierć papieża w 1513 roku. W kolejnych latach artysta podpisywał z wykonawcami woli Juliusza II kontrakty na realizację nagrobka w skali znacznie mniejszej niż przewidywał to projekt, jaki opracował. Żadna z tych późniejszych koncepcji nie została jednak w całości zrealizowana. Michał Anioł za każdym razem zdołał wyrzeźbić jedynie kilka postaci mających składać się na całość jednak powszechnemu przekonaniu architektura była istotnym polem działalności artysty, a dzieła takie jak Biblioteka Laurenziana, niezrealizowane z przyczyn technicznych i ze względu na rozmach projekty fasady kościoła San Lorenzo (św. Wawrzyńca) we Florencji czy prace nad Palazzo Farnese w Rzymie pokazują Michała Anioła jako wytrawnego architekta operującego zdecydowanym, nowatorskim językiem form. Wiele zaproponowanych przez niego rozwiązań, sposób operowania elementami architektonicznymi oraz dekoracją, myślenie o nich w sposób, w jaki myśli się o rzeźbie, uwzględnienie roli światła i cienia w kształtowaniu fasad i wnętrz to te cechy twórczości, które każą spojrzeć na Michała Anioła jako na architekta w swoim czasie odrębnego, wychodzącego poza obowiązujące budowy i przebudowy nowej bazyliki św. Piotra w Rzymie, a zwłaszcza koncepcja kopuły świątyni, uważane są za ukoronowanie architektonicznej kariery twórcy,. Zanim Michał Anioł, na polecenie papieża Pawła III, w 1546 roku przystąpił do prac nad bazyliką, świątynia powstawała już od roku 1506, a z pracami nad nią związane były tak wybitne osobowości włoskiej architektury, jak Donato Bramante, Giuliano da Sangallo, Rafael Santi, Baldassare Peruzzi i Antonio da Sangallo młodszy. Bazylika powstała na miejscu wczesnochrześcijańskiej budowli ufundowanej przez Konstantyna Wielkiego, która na początku XVI wieku groziła już zawaleniem. Prace nad nią trwały bardzo długo, świątynia została konsekrowana dopiero w 1629 trakcie czterech dekad prac budowlanych, zanim do dzieła przystąpił Michał Anioł, zmieniały się wizje planu i bryły kościoła. Każde z proponowanych rozwiązań zakładało jednak obecność kopuły przykrywającej centralną część budynku. Zasadnicza koncepcja rozplanowania świątyni należy do jej pierwszego architekta Donato Bramantego. Zaprojektował on gmach założony na planie krzyża greckiego, którego wszystkie ramiona są równej długości, wpisanego w kwadrat, z kopułą na skrzyżowaniu naw. Każde z ramion krzyża miało być zamknięte półkolistą apsydą. W narożnikach powstałych na skutek przecięcia się ramion krzyża Bramante planował usytuować cztery przestrzenie nakryte mniejszymi kopułami. Za nimi, w narożach kwadratu, miały znajdować się cztery kaplice na planie koła, zwieńczone wieżami. Projekt kopuły Bramante oparł na kopule wieńczącej rzymski Panteon, świątynię na Polu Marsowym, wzniesioną ku czci wszystkich bóstw Rzymu ok. 27 roku zniszczoną w pożarze miasta i odbudowaną w obecnej formie w roku 125. O ile jednak kopuła Panteonu wspiera się na masywnej, jednolitej ścianie, to kopuła zaprojektowana przez Bramantego oparta była na walcowatym bębnie osadzonym na czterech masywnych filarach. Wnętrze świątyni i czasza kopuły oświetlone były oknami przebitymi w ścianie bębna, który na zewnątrz otoczony został rzędem prace nad bazyliką św. Piotra Michał Anioł powrócił do pierwotnej koncepcji Bramantego, którą określił jako „klarowną, czystą (tzn. pozbawioną nadmiaru dekoracji) i pełną światła”. Wszystkie wprowadzone przez niego zmiany prowadziły w stronę unifikacji i centralizacji bryły świątyni, tak by zatrzeć wprowadzane w międzyczasie elementy, mające nadać jej plan bazyliki podłużnej. Znacznie pogrubił mury świątyni i filary dźwigające kopułę, zwęził nawy i zmniejszył kaplice. Dla całej bryły budynku najistotniejsze znaczenie mają zmiany, jakie wprowadził w koncepcji kopuły. Artysta zmienił jej rozpiętość – ma ona 42 metry średnicy i 132 metry wysokości licząc od posadzki – dzięki czemu stała się ona akcentem dominującym, podkreślającym środek świątyni, gdzie, jak głosi tradycja, znajdować ma się grób św. Piotra – apostoła i męczennika, uważanego przez kościół katolicki za pierwszego papieża. Projekt kopuły został sporządzony w 1547 roku. Punktem odniesienia była dla architekta nie kopuła Panteonu a kopuła katedry Santa Maria del Fiore we Florencji zaprojektowana przez Filippo Brunelleschiego. Zachowało się kilka rysunków Michała Anioła i wykonany na potrzeby budowy drewniany model kopuły. Za życia artysty (zmarł w 1564 roku) zdołano zrealizować jedynie bęben. Konstrukcja została ukończona w latach 1585–1590 pod nadzorem architektów Giacomo della Porta i Domenico Anioł zaprojektował kopułę opartą na bębnie, który za pośrednictwem pendentywów - narożnych elementów architektonicznych sklepienia o kształcie trójkątów sferycznych, spływa na cztery filary. Kopuła bazyliki jest w chwili obecnej kopułą dwupowłokową, co znaczy, że jej czasza została skonstruowana z dwóch ceglanych powłok. Powłoka zewnętrzna opięta jest 16 pionowymi, kamiennymi żebrami i przeszyta trzema rzędami niewielkich okien. Bęben kopuły jest otoczony wystającymi przed lico muru półfilarami do których dostawione zostały po dwie kolumny zwieńczone kapitelami korynckimi. Pomiędzy półfilarami umieszczone zostały okna oświetlające wnętrze kopuły. Kopuła zwieńczona jest smukłą latarnią – ma ona formę walca nakrytego stożkiem, a jej celem jest dodatkowe doświetlenie wnętrza. Latarnia zyskała bardzo dekoracyjne opracowanie: walec otoczony jest smukłymi, zdwojonymi półkolumnami, a stożek rozczłonkowany sterczynami i „pełzającymi”, spływającymi po jego powierzchni bazyliki jest konstrukcją smukłą, wydłużoną, lekkości dodaje jej nieco elipsoidalny, a właściwiej byłoby powiedzieć, jajkowaty kształt czaszy. W koncepcji Michała Anioła dominujący element świątyni był formą dynamiczną, oddziałującą na widza poprzez gwałtowne kontrasty światła i cienia. Dekoracja architektoniczna kopuły została pomyślana tak, by do „współpracy” zaprosić światłocień. Temu służy opięcie bębna rytmem zdwojonych półkolumn, rozczłonkowanie go oknami, bogate opracowanie latarni. Podejście Michała Anioła do architektury było podejściem rzeźbiarskim. W takich kategoriach możemy rozpatrywać dążenie do rozbicia lica ścian drobniejszymi elementami. Światło ślizgające się po licznych wypukłych elementach i skrywające w cieniu partie zagłębione sprawia, że lico muru i zdobiące go elementy wydają się ruszać, są niespokojne, drgają. Ten zabieg dodaje bryle malowniczości i jest zdecydowanym novum w podejściu do architektury. Architektura w wizji Michała Anioła to architektura żywa, poddana gwałtownemu ruchowi, dynamiczna. Takie jej pojmowanie stanowi zapowiedź rozwiązań lektury:Elam C., Michelangelo. § Architectural projects in Rome & Florence for the Medici family, 1616–1533, w: The Dictionary of Art, vol. 21, red. Turner J., New York 1996, s. 450–456. Millon H., Smyth Michelangelo Architect: The Façade of S Lorenzo and the Cupola of St Peter’s, Washington 1988.
Wiedziałeś o tym, że 10 lat temu trumna Jana Pawła II została przeniesiona z bazyliki św. Piotra do kaplicy św. Sebastiana? 2021-05-03 00:19:42; Czy w starożytnej Grecji budowano kopuły? 2013-04-29 20:06:21; Twórca projektu kopuły bazyliki św.piotra 2010-10-25 15:49:19; jakie są 3 bazyliki patriarchalne we Włoszech ? 2009-04-14 15
Zwieńczającą Bazylikę św. Piotra monumentalna kopuła (wł. Cupola di San Pietro) jest jednym z największych symboli Rzymu. Wdrapanie się na jej szczyt jest jednym z najbardziej ekscytujących doświadczeń podczas zwiedzania Stolicy Apostolskiej. W naszym artykule opisaliśmy w sposób praktyczny dostępne opcje wejścia na górę oraz przygotowaliśmy garść ciekawostek o samej konstrukcji. Artykuł ten jest częścią naszego przewodnika po Watykanie, który znajdziecie tutaj: Watykan: zwiedzanie, zabytki i największe atrakcje. Widok na Rzym i Watykan z kopuły Bazyliki św Piotra w Watykanie Kopuła Bazyliki św. Piotra - arcydzieło Michała Anioła Za projekt monumentalnej kopuły odpowiadał Michał Anioł Buonarotti, który w 1547 roku (mając już 72 lata) objął stanowisko głównego architekta Bazyliki św. Piotra. Renesansowy geniusz przerobił plany poprzedników, w tym Bramantego, i podjął się stworzenia świątyni na planie centralnym, którą zwieńczać miała monumentalna kopuła. Buonarotti inspiracje czerpał ze starożytnego Panteonu, o którym miał powiedzieć kiedyś, że wygląda bardziej na dzieło aniołów aniżeli ludzi. Artysta nie zdecydował się zresztą na przyćmienie antycznego arcydzieła - średnica jego kopuły jest o trochę ponad metr mniejsza niż w słynnej rzymskiej świątyni. Michał Anioł nie dożył zakończenia prac nad kopułą. Konstrukcję ukończył dopiero pod koniec XVI wieku architekt Giacomo della Porta. Zewnętrza średnica kopuły to 42 metry, a wewnętrza jest o około pół metra mniejsza. Wysokość konstrukcji to blisko 134 metry (licząc od posadzki), co czyni ją najwyższą kopuła świata. Turyści stojący na Placu Świętego Piotra mogą mieć jednak odczucie, że kopuła nie jest wcale aż tak olbrzymia. Nie ma w tym przypadku, a jako "winowajcę" należy wskazać architekta Carlo Maderno, który w pierwszej połowie XVII wieku przebudował słynną bazylikę: powrócił do planu krzyża łacińskiego, przedłużył nawy i stworzył monumentalną fasadę. Po tej przebudowie kopuła widziana z bliska wydaje się być mniejsza niż w rzeczywistości, a do tego jest zasłonięta; jej majestat zobaczymy dopiero oglądając bazylikę z oddali. Wejście na kopułę Bazyliki św. Piotra Samo wejście na kopułę nie należy do najprzyjemniejszych rzymskich aktywności. Mimo że dostępne są dwie opcje zwiedzania - z windą oraz schodami - to nie dajcie się temu zwieść. Bez względu na wybór będzie na Was czekać pokonanie 320 schodów oraz wąskiego korytarza w samej kopule. Wjazd windą oszczędza nam "jedynie" 231 schodów, które nie są wcale najtrudniejsze do pokonania. Co więcej, jeśli zależy nam na czasie, to wejście schodami może z powodu długich kolejek okazać się szybsze od wjazdu windą. W zależności więc od wyboru opcji czekać nas będzie pokonanie: 551 schodów, w opcji pełnego wejścia pieszo, 320 schodów, w opcji wjazdu windą. Wejście na szczyt kopuły nie należy może do najprostszych, ale osoby będące nawet w średniej formie fizycznej powinny dać sobie radę. Największym problemem mogą być: wysoka temperatura w sezonie letnim, tłumy turystów oraz wąskie, wręcz klaustrofobiczne, przejście przez korytarze wewnątrz kopuły. Jeśli chcielibyśmy ominąć tłumy możemy udać się na miejsce rano, ale musimy mieć na uwadze, że w zrobieniu dobrego zdjęcia przeszkodzić nam może słońce - bazylika skierowana jest wprost na wschód. Kasa biletowa znajduje się na prawo od głównego wejścia do bazyliki. Przed wejściem na kopułę musimy przejść kontrolę osobistą w prawej kolumnadzie, dokładnie tak jakbyśmy wybierali się do samej bazyliki. Dotyczy to także ubioru zakrywającego ramiona oraz kolana. Najważniejsze punkty wycieczki na kopułę bazyliki św. Piotra: panoramiczny widok na Rzym oraz Watykan, możliwość spojrzenia z góry na Plac św. Piotra, przejście po wewnętrznym tarasie kopuły i widok na wnętrze bazyliki z góry, spacer po dachu i zobaczenie z bliska figur zdobiących górną część fasady bazyliki. Na szczycie dachu znajduje się toaleta oraz sklep z pamiątkami, który jest znacznie mniej zatłoczony niż te przy Placu św. Piotra. Ceny biletów Stan na luty 2020 Koszt wejścia schodami to 8€, a cena wjazdu windą to 10€. Płatność gotówką. Dni oraz godziny otwarcia Stan na luty 2020 Wejście na kopułę możliwe jest przez cały rok. Od 1 kwietnia do 31 października od 8:00 do 18:00, a w pozostałych miesiącach od 8:00 do 17:00.
LcY8. vdortj8orh.pages.dev/193vdortj8orh.pages.dev/382vdortj8orh.pages.dev/102vdortj8orh.pages.dev/26vdortj8orh.pages.dev/208vdortj8orh.pages.dev/187vdortj8orh.pages.dev/244vdortj8orh.pages.dev/343vdortj8orh.pages.dev/171
projekt kopuły bazyliki św piotra
